نویسنده و کارگردان: عباس کیارستمی
بازیگران: مانیا اکبری , امین ماهر
نقدی بر ده:
ده از اخرین ساخته های عباس کیارستمی کارگردان صاحب سبک و شهیر ایرانی و یکی از کارهای به واقع تاثیر گذار و زیبایی است که کیارستمی با یک دوربین دیجیتال به پایان رسانده است.
ده متشکل از ده قطعه و یا به عبارتی ده پرده به هم پیوند خورده از زندگی و گذر زنی است در جامعه ایران .
کیارستمی در جایی گفته بود در کتابخانه شخصی من کتابهای رمان وداستان همگی تمیز و نو هستند چرا که تنها یک بار آنها را خوانده ام اما کتب شعر همگی کهنه و مستعمل هستند چرا که بارها انها را مطالعه می کنم واین بیانگر ترجیحی است که کیارستمی سینمای شاعرانه را بر سینمای در قالب داستان می دهد .و این در کارهای قبلی وی نیز نمود مشخص دارد از نامهایی که بر فیلمهای خود می گذارد خانه دوست کجاست که از سهراب سپهری وام گرفته است و همچنین باد ما را خواهد برد که وامدار یکی از اشعار فروغ فرخزاد است.
شاید بتوان گفت ده شعری سینمایی در ده بیت است اما ابیاتی که در یک وزن و اندازه نیستند .
لوکیشن فیلم تنها یک اتومبیل است که با نصب یک دوربین دیجیتال بر روی داشبورد آن و گردش 90 درچه ای دوربین به چپ و راست فیلمبرداری شده است .که علاوه بر کارگردانی نویسندگی و تدوین و تهیه ان نیز خود کیارستمی انجام داده است .
ساختن فیلم در این فضای محدود و بسته بسیار دشوار است و استعداد و ریسک بسیاری را می طلبد با توجه به اینکه ممکن است اثر ملالت آور و خسته کننده باشد اما کیارستمی در این اثر از پس این دشواری بر آمده است و از یک فضای محدود و بسته فیلمی در ده پرده ساخته است که راوی جامعه ایرانی و زن ایرانی است ولی هر زنی در سراسر دنیا می تواند با آن همذات پنداری کند .
دیالوگهای فیلمهمگی در جای خود به کار برده شده اند و بسیار عالی پرداخته شده اند.یکی از زیباترین و تکان دهنده ترین سکانسها گفتگوی نقش اصلی ده با بازی مانیا اکبری که بعد خود فیلمسازی از تبار کیارستمی شد با دختر روسپی است که گفتگوهای جذاب و جالبی رد و بدل می شود که تا حدودی نیز غیر منتظره به نظر می رسد .
روند فیلم طی و طریق نگاه و دید زنی است که به تدریج معلوم می شود که آنچه او نا امیدانه جستجو می کند آرامش خیال است در جامعه ای که حقوق زنان را رعایت کند نه جامعه ای که مردانش بیوفا و عشقها گذرا و تهی باشند .زن نقش اول با سوار کردن افراد مختلف در طول مسیر خود و صحبت از عشق, وفا ,فلسفه زندگی می امیزد ,می آموزد و فرامی گیرد. در ادامه دو زن جوان دلشکسته را دلداری می دهد و از فلسفه زندگی غیر وابسته اش می گوید ( او حتی همسر خود را دوست و همدم یاد می کند) .
یکی دیگر از نکات مثبت فیلم ده بازیهای خوب و روانی است که صورت گرفته که آن هم به سبک خود کیارستمی با یک شیوه خاص خود صورت پذیرفته است بویژه گرفتن بازی از پیر بچه ده دوازده ساله ای که گرفتن بازی در این فضا و این گونه بسیار سخت است که کیارستمی مانند دیگر کارهایش استفاده از نابازیگران را به خوبی انجام می دهد.
روی هم رفته فیلم ده یکی از آثار اثر گذار و زیبای کیارستمی در میان خیل آثار او می باشد و فیلمی است که چه در سطح داخلی و چه در سطح بین المللی جایگاه ویژه ای دارد که خود موجب تثبیت بیش از پیش کیارستمی می شود.
+ نوشته شده توسط حسین در یکشنبه دوازدهم شهریور 1385 و ساعت
0:28 |
